Zaginięcie 19. letniej Iwony Wieczorek
To jedna z najbardziej znanych i tajemniczych spraw kryminalnych w Polsce. Iwona Wieczorek, w nocy z piątku na sobotę 17 lipca 2010 roku, podjęła decyzję o samotnym powrocie pieszo z klubu w Sopocie do domu w Gdańsku.
Istotne fakty dotyczące zaginięcia:
7. Droga, którą wybrała, wiodła przez nadmorską promenadę, wśród ludzi – Iwona mijała osoby spacerujące, bawiące się w klubach, pijące alkohol lub lemoniadę – młodsze i starsze, mężczyzn i kobiety, trzeźwych i po spożyciu. Mijała takich, którzy zwrócili na nią uwagę, i takich, dla których była jedną dziewczyną z tysięcy, które tej nocy były w Sopocie, na promenadzie, na plaży,
w dyskotekach.
7. Kamery monitoringu rejestrowały marsz Iwony. Ostatnie bezdyskusyjne nagranie dziewczyny pochodzi z okolic wejścia na plażę nr 63. Dyskusyjne nagranie pochodzi z kamery umieszczonej na wysokości, dlatego kamera zdołała uchwycić pakę śmieciarki, a na pace trudne do zidentyfikowania „obiekty”. Jeden „obiekt” przypomina postać w pozycji leżącej, a drugi postać w pozycji siedzącej w głębi paki.
7. Około godziny czwartej rano Iwona próbowała skontaktować się ze swoją przyjaciółką, ale rozmowa nie doszła do skutku, telefon przestał działać. Zanim to się stało, Iwona wysłała do przyjaciółki wiadomość o tym, że ktoś ją zaczepia.
7. Sprawa zaginięcia Iwony Wieczorek była szeroko nagłaśniana w mediach, a w poszukiwania zaangażowana była policja, straż pożarna, ratownicy wodni, wolontariusze.
Profil psychologiczny nieznanego sprawcy przestępstwa
7. Jedną z przyjętych wersji wydarzeń była ta, że Iwona Wieczorek padła ofiarą przestępstwa.
W sprawie tej wykonałam trzy opinie na użytek śledczo-sądowy. Jedna z nich jest profilem nieznanego sprawcy przestępstwa. W badaniach tego zaginięcia ważne były okoliczności wydarzeń, portret psychologiczny zaginionej i przestrzeń geograficzna, która stała się sceną.
7. Aby poznać atmosferę lipcowej nocy, w jedną z rocznic zaginięcia Iwony Wieczorek przeszłam wraz z dwiema osobami, które ukończyły u mnie kurs profilowania. Rozpoczęłam punktualnie
o wskazanej przez świadków godzinie i szłam tą samą trasą. W pewnej chwili i miejscu na mapie, było pusto i było jasno. O świcie pojedyncze osoby na rowerach i rolkach. I ekipa sprzątająca,
z pojazdem do dyspozycji.
Wniosek: tak jak kierujący samochodem łapie „martwy punkt”, tak sprawca łapie w swym scenariuszu chwilę, gdy nie widzi żadnej osoby postronnej, poza ofiarą.
7. W przypadkach zaginięć, działania policji powinny być jak najszybsze, jeśli wnioskować można o ryzyku utraty zdrowia lub życia. Godziny czekania na powroty z „gigantów” są godzinami ofiarowanymi sprawcy. Zdąży domknąć to, co rozpoczął, przygotować się na rozmowy ze śledczymi, pozbyć śladów fizycznych i dowodów. Odzyskać względną równowagę psychofizyczną. W tym samym czasie bliscy osoby zaginionej tracą równowagę psychofizyczną dopuszczając do swej świadomości różne wersje wydarzeń.
7. Motywacja i sposobność, plus kompetencja do popełnienia czynu składa się na profil psychologiczny nieznanego sprawcy przestępstwa.
Zakończenie
Rodziny osób zaginionych pozostają w zawieszeniu, trzeba olbrzymiej siły psychicznej aby umieć z taką stratą żyć dalej. Trzeba wsparcia społecznego, i wiary w skuteczność służb śledczych. Pomimo upływu lat i wielokrotnych wznowień śledztwa, zaginięcie Iwony Wieczorek pozostaje niewyjaśnione. Wciąż pojawiają się nowe teorie i tropy, które są weryfikowane przez śledczych, jednak żaden z nich nie doprowadził do odnalezienia Iwony ani wyjaśnienia jej losu.